Kazimierz Andrysik

Kazimierz Andrysik urodził się 31 grudnia 1908 roku w Żabnie. Ukończył Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie, a następnie studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. 24 grudnia 1931 r. został mianowany aplikantem sądowym, a po ukończeniu aplikacji przez ponad dwa lata pełnił funkcję asesora sądowego. 29 lipca 1937 r. otrzymał nominację na sędziego Sądu Grodzkiego w Nisku nad Sanem.

Podczas niemieckiej okupacji, 1 listopada 1939 r., został aresztowany w ramach akcji wymierzonej przeciwko polskiej inteligencji. Przetrzymywano go w więzieniach w Nisku, Rzeszowie i Tarnowie. 14 czerwca 1940 r. trafił pierwszym transportem więźniów politycznych do KL Auschwitz, gdzie otrzymał numer 89. Pracował w różnych komandach, m.in. przy budowie baraków i jako pisarz-tłumacz w grupie ciesielskiej.

13 lipca 1944 r. Kazimierz Andrysik wraz z trzema towarzyszami – Zdzisławem Michalakiem, Ryszardem Kordkiem i Józefem Papugą – zdołał uciec z KL Auschwitz II-Birkenau. Ukrywali się na terenie nowo budowanego odcinka obozu („Meksyk”), a następnie, przez Wisłę i okolice Krakowa, dotarli do oddziału partyzanckiego Armii Krajowej „Skała” pod dowództwem mjr. Jana Pańczakiewicza ps. „Skała”. Kazimierz Andrysik walczył w jego szeregach do rozwiązania AK w styczniu 1945 r.

Po wojnie, ukrywając się pod nazwiskiem Kazimierz Woźniczka, zamieszkał w Krakowie. Przez wiele lat pracował jako kierownik biura sekretariatu Ośrodka Postępu Technicznego Politechniki Krakowskiej. Zmarł 25 października 1967 r. i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.