Kultura łużycka to jedna z najważniejszych kultur archeologicznych epoki brązu i wczesnej epoki żelaza, rozwijająca się od około XIV do IV wieku p.n.e. na terenach Europy Środkowej, w tym dzisiejszej Polski. Jej najbardziej charakterystyczną cechą jest obrządek ciałopalny. Społeczności tej kultury zajmowały się rolnictwem, hodowlą oraz metalurgią, wytwarzając liczne ozdoby i narzędzia z brązu oraz żelaza. Do najlepiej zachowanych śladów ich życia należy osada w Biskupinie, stanowiąca przykład rozwiniętej organizacji przestrzennej i obronnej.