Utworzenie synagogi w Żabnie wiąże się z przywilejem z 1692 roku, na mocy którego społeczność żydowska uzyskała zgodę na budowę bożnicy. Pierwsza wzmianka o istnieniu synagogi w Żabnie pochodzi z 1715 roku. Główne wejście znajdowało się od strony zachodniej, a od tej samej strony dobudowano przybudówkę z dwuspadowym dachem. Podłoga w głównej części synagogi była wyłożona kamiennymi płytkami. W centralnej części wnętrza znajdowało się podwyższenie z pulpitem, a po bokach umieszczono ławki. Ornamentyka wnętrza była skromna, z dominującymi motywami zwierzęcymi (jeleń, lew, orzeł) oraz roślinnymi. Pod koniec 1939 roku Niemcy przekształcili bożnicę w spichlerz, a następnie w miejsce przechowywania bydła. Po likwidacji getta  w 1942 roku, synagoga została całkowicie rozebrana, a ostatnie jej elementy zniknęły wiosną 1943 roku.